FANDOM


Donnchadh Cioanenn aep Cynaefrigh
Donnchadh.jpg
Rasa Człowiek
Wiek 46 lat
Tytuł Earl
Królestwo Devincher
Księstwo Zanthyr
Relacje Wynfyre Maxwell-Cioanenn (żona), Kevin (kasztelan), Blasean (giermek), Morcant (nadworny arcydruid), Gwydion Maxwell (teść, wasal), Edward IV Rolphester (suweren)
Sojusznicy Edward IV Rolphester, Ronald Ranpike
Wrogowie Vithor IV Straszliwy, Alaric Vithorsson, Erlene Geomer

Donnchadh Cioanenn aep Cynaefrigh, w nowej mowie Duncan Cianenn, syn Cynrica, ur. 556r. - earl Zanthyru i pan na grodzie Eilean Sianthyr. Syn Cynaefrigha Cioanenna aep Breannaina i Eithne O Tuathail.

Żonaty od dziewięciu lat z 27-letnią lady Wynfyre, córką hrabiego Gwydiona Maxwella. Bezdzietny, stara się o syna. O potencjalnych bękartach nic nie wie.

Donnchadh jest człowiekiem silnej wiary. Do magii tajemnej nastawiony jest neutralnie, natomiast szczególną nienawiścią darzy czarną magię i nekromancję. Przeciwstawia jej białą magię druidów, których powołał do istnienia w 598 roku po raz pierwszy od niemal trzystu lat.

Herbem jego rodu jest szaro-złoty zamek na tle biało-zielonej szachownicy. Dewiza rodowa Cioanennów brzmi "Mocni i wytrwali, nie ugniemy się."

Edytuj

Wygląd Edytuj

Donnchadh jest potężnie zbudowany, góruje nad wszystkimi wzrostem i posturą - mierzy sobie aż 186 centrymetrów, co czyni go niemal o pół głowy wyższym od przeciętnego Zanthyrianina. Szeroki w barach, z wydatnym brzuchem, wiecznie zarośnięty, sprawia wrażenie osoby ociężałej i powolnej w myśleniu.

Twarz Donnchadha jest w dużej mierze skryta pod okazałą brodą i krzaczastymi brwiami. Charakteryzują ją mocne i grube rysy, które wedle standardów urody południa uchodzą za chłopskie i mało urodziwe. Włosy Donnchadha są koloru brązowego, sięgają ramion, zwykle są rozpuszczone i nieuporządkowane, strzyżone raz do roku.

Charakter i Usposobienie Edytuj

Mimo potęznej postury i groźnego wyglądu, earl Donnchadh jest człowiekiem spokojnym, miłującym prawdomówność i sprawiedliwość. Choć jest szorstki w obyciu, bardzo rzadko wpada w gniew. Jest wyobcowany, nieco ksenofobiczny i niechętnie gości na wystawnych ucztach i balach dworskich, preferując dzicz i towarzystwo swoich chartów oraz koni. Jego ulubioną rozrywką są łowy, nienawidzi dworskiej polityki i intryg. Nigdy nie przykładał się do nauki dworskiej etykiety, toteż wśród reszty szlachty uchodzi za niekorzesanego. Z tego powodu, a także przez swoją niedźwiedziowatą aparycję i powolne ruchy sprawia wrażenie poczciwego, ale niezbyt bystrego człowieka. Wrażenie to jest mylne, ale Donnchadh nie wyprowadza innych z błędu, uznając, że lepiej być fałszywie uważanym za głupca niż udawać mędrca, którym się nie jest.

Ubiera się w praktyczny sposób, nosząc to samo ubranie u siebie w domu jak i na polowaniu, zmienia głównie obuwie, nosząc jedną parę do jazdy konnej, a drugą w sytuacjach codziennych. Jego strój jest prosty i wygodny, pozbawiony zbędnych ozdób, utrzymany w kamuflującej kolorystyce zieleni, szarości i brązu. Zimą nosi gruby, ciężki płaszcz z niedźwiedziego futra.

Donnchadh jest człowiekiem głęboko wierzącym, aczkolwiek pozostaje wierny także starym tradycjom, obchodząc religijne obrządki - takie jak zaślubiny, pogrzeby czy nadanie imienia - na sposób starozanthyriański.

Umiejętności Edytuj

Potężna postura Donnchadha i silne muskuły są nie od parady - earl jest wyszkolony w walce wręcz. Jego ulubioną bronią jest młot bojowy i obosieczny topór nazwany przez ojca imieniem jego żony, matki Donnchadha - Eithne. Jest także wprawnym strzelcem, dobrze obsługującym zarówno łuk, jak i kuszę, choć preferującym łucznictwo.

Podczas walki nosi między innymi sięgającą do połowy uda kolczugę z długimi rękawami, lekki półpancerz i półotwarty hełm.

Biografia Edytuj

Donnchadh urodził się w 556 roku jako drugi syn i trzecie dziecko Cynaefrigha. Po zarazie w 561 roku dwójka starszego rodzeństwa i matka zmarli. Donnchadh został sam ze starzejącym się ojcem, który nie ożenił się ponownie. Młodość upłynęła mu względnie spokojnie. Nie został należycie nauczony dworskiej etykiety, rzadko też wizytował inne dwory. Jego główną rozrywką były łowy i nauka walki.

W 582 roku zmarł earl Cynaefrigh. Władzę objął Donnchadh, mając podówczas 26 lat. Przez długi czas nie spieszył się do żeniaczki. Dopiero w 593 roku zdecydował się poślubić 18-letnią wtedy lady Wynfyre, córkę swojego wasala, Gwydiona Maxwella. Starał się z nią o dziecko, jednak bezskutecznie, żona bowiem roniła każdą ciążę, w którą udało jej się zajść.

W 596 roku otrzymał wiadomość od lokalnego czarownika imieniem Morcant aep Callahir o niepokojących aktach czarnej magii na jego ziemiach. Mieli znikać ludzie, a na ziemi pojawiały się wyrysowane krwią złowieszcze kręgi. Lud jednak zwrócił się przeciwko czarownikowi, podejrzewając w pierwszej kolejności jego, Donnchadh zaś nie zamierzał dopuścić do samosądu. Pełen nieufności postanowił przymusowo przetrzymać Morcanta na swoim dworze, dbając o to, by sprawa nie zyskała rozgłosu. Z czasem zaufał ponuremu czarownikowi i pozwolił mu zamieszkać u siebie na stałe, tym razem bez przymusu, co Morcant przyjął z wdzięcznością.

Niedługo potem, tego samego roku, na zamek przybylii Blanhyrdowie z Białej Strażnicy, poinformowani o sekcie nekromantów działającej na północy, w górach Crafangau. Mimo srogiej zimy postanowili wysłać tam grupę zwiadowczą. Poszło ośmiu, wróciło jednak tylko czterech, nie znajdując żadnych poszlak. Nie chcąc tracić ludzi, Donnchadh rozkazał przerwać zwiad aż do ustąpienia mrozów. To rozwścieczyło Blanhyrdów, którzy urażeni opuścili gród Zanthyru, kradnąc część zamkowego prowiantu.

Wraz z nadejściem 598 Donnchadh postanowił walczyć z czarną magią za pomocą białej. Po długiej naradzie z Morcantem, postanowił odnowić zakon druidów. Kapłaci ci, dawniej zwani drue'widd, działali jako astronomowie, zielarze, znachorzy i sędziowie. Ostatnio pełnili swoje zaszczytne funkcje około 280-300 wcześniej, za panowania earla Cuidightheacha aep Maedoca. Donnchadh postanowił ponownie powołać ich do istnienia. Tym razem w formie zakonników poświęconych Vodranowi, aby nikt nie posądził go o pogaństwo. Mieli być oni wcielani do armii jako uzdrowiciele oraz jednostki przeważające szalę na korzyść Zanthyrian. Arcydruidem mianował Morcanta aep Callahira, który został Pierwszym Mędrcem Zakonu Dębu.

W 600 roku za namową żony zgodził się, choć niechętnie, wyruszyć na Królewski Turniej, który udało mu się wygrać, przyjmując wszelkie zaszczyty.

Latem roku 601 Zanthyr został oblężony przez Vithora IV Straszliwego, króla Tanvelgów. Mimo druzgocącej przewagi wroga, Donnchadhowi - wraz ze wsparciem sąsiadujących z nim wojowników Callevardu przysłanych przez Ronalda Ranpike'a - udało się odeprzeć atak i osobiście wykończyć króla Vithora, co osłabiło morale jego krwiożerczej armii. Mimo to Zanthyr odniósł wielkie straty w ludziach, do tego syn Vithora, młody Alaric wygrażał się, że pomści ojca, uderzając w najmniej odpowiedniej chwili.

Tego samego roku, gdy zbliżała się zima, Morcant ostrzegł go o powrocie czarnoksiężników, którzy zaczęli działać ze zwiększoną siłą. Znikało coraz więcej ludzi, niemowlęta były wyrywane z kołysek,znajdywano też splamione krwią puste zbroje bez ciał w środku. Niektórzy widywali nawet mroczne figury, które szybko znikały w cieniu. Morcant zdecydował, że zbada sprawę dogłębnie, korzystając ze wszystkich informacji, jakie zdołał znaleźć w księgach. Krótko potem wyruszył z oddziałem druidów kilku zakonów, by zbadać groty gór Crafangau.

Poczas nieobecności Morcanta Donnchadh zwrócił się do sióstr Zakonu Jabłoni, druidek poświęconych Endeli, Bogini Matce o pomoc w przywróceniu Wynfyre płodności. Te zgodziły się wesprzeć ją modłami, czarami i ziołami, robiąc wszystko, aby mogła zostać zajść w ciążę i ją donosić. Zaleciły też Donnchadhowi picie przygotowanego przez nie wywaru. Twierdziły, że w ciągu roku Wynfyre zostanie brzemienną.

Jakiś czas później, z początkiem roku 602, przybył posłaniec Morcanta, zdając relację z tego, co odkryli druidzi. Zauważyli oni dużo anomalii w północnej i wschodniej części kraju. Chłopi byli osowiali i niespokojni. Natura za to wiele groźniejsza. Plony były słabe. Chwasty i bluszcz rosły jak szalone. Dzikie zwierzęta były wyjątkowo śmiałe. Do tego niektóre dzieci budziły spory niepokój. Nie było w nich radości, chyba że popełniały okrucieńśtwa. Wygadywały niestworzone rzeczy a wszystkim wokół towarzyszył dziwny pech. Arcydruid Zakonu Dębu domagał się zgody na odprawienie sobie znanych rytuałów, mówiąc, że obawia się, iż mogły to zrobić grasujące po okolicy dzikie elfy. Donnchadh w każdej innej sytuacji nie wierzyłby tym opowieściom, jednak nie miał wyjścia, słyszał je bowiem od wielu różnych i niezwiązanych ze sobą ludzi. Niechętnie więc zgodził się na odprawienie rytuałów.

Morcant odprawił rytuały, krótko po tym powrócił do grodu. Miał też szczegółową prośbę. Prosił o pozostawienie setki haridhów pod jego komendą. Nie mówił po co mu oni, ale wyglądał na zaniepokojonego. Donnchadh odmówił przyznania mu setki swoich elitarnych kawalerzystów, jednak po usilnych prośbach Morcanta zgodził się przyznać mu pięćdziesięciu haridhów i wszystkich druidów, jakich zamierzał ze sobą zabrać. Postanowił także osobiście towarzyszyć mu w wyprawie.

Idąc przez kraj earl dostrzegł jakąś zmianę, która zaszła na jego ziemiach. Chłopi byli apatyczni i obojętni. Pracowali byle jak, w ciszy i sprawiali wrażenie nieobecnych. Nie za bardzo reagowali na to co się do nich mówi. I to nie działo się wyłącznie w jednej wiosce. Trakty były w opłakanym stanie. Jeszcze dwa lata temu dało się przejść od dalekich gór po Dun Ereith. Może i nie był wtedy w najlepszym stanie,ale był przejezdny. Teraz cały był zarośnięty chwastami, a w wielu miejscach ledwo dało się przedrzeć. Wiele pól przekształciło się w bezużytki. Noce ledwo dało się porządnie przespać. Cała kraina się zmieniała. Przyroda przeciwstawiała się człowiekowi. Donnchadh zaczynał wierzyć w pogłoski o elfach, rzucających urok na jego poddanych. Mimo to chciał poznać dowody, zanim podjąłby ostateczny wyrok w tej sprawie.

Nie wiedział też, że po ostatniej spędzonej razem nocy jego żona, lady Wynfyre, znów zaszła w ciążę.

Relacje Edytuj

Edward IV Łagodny Rolphester - Donnchadh kocha i szanuje króla z całego swojego serca, gotów zawsze stanąć na jego rozkazy. Choć przyznaje, że łagodna forma rządów króla Edwarda bywa kłopotliwa, to mimo wszystko popiera ją, uważając, że sprawiedliwość bez miłości jest jedynie okrucieństwem.

Wynfyre Maxwell-Cioanenn - Donnchadh nie jest człowiekiem uczuciowym. Z żoną łączy go jedynie sojusz i wspólne interesy. Darzy ją powodowaną przyzwyczajeniem sympatią, okazywaną jedynie w szczególne okazje pod postacią wręczania jej podarków takich, jak suknie czy biżuteria. Na co czień traktuje żonę z szacunkiem, ale żyje z nią niemal osobno. Widują się jedynie w łożnicy oraz podczas głównego posiłku, gdzie rozmawiają zdawkowo na tematy dotyczące codziennych spraw.

Gwydion Maxwell - choć teść Donnchadha jest człowiekiem zrzędliwym i obrażalskim, czym budzi irytację zięcia, Donnchadh szanuje starca i stara się utrzymywać z nim dobre kontakty z powodu jego wieku, a także rodzinnych koligacji i wspólnych interesów.

Kevin aep Rughdan - kasztelan Donnchadha, najbardziej zaufany doradca, a podczas nieobecności earla także jego namiestnik na grodzie. Oprócz tego jeden z przyjaciół earla.

Blasean aep Kevin - pierworodny syn Kevina, przyjęty przez Donnchadha do służby jako giermek.

Morcant aep Callahir - arcydruid i doradca Morcanta, również jego przyjaciel. Pierw był czarownikiem przetrzymywanym w zamku w formie więźnia, z czasem zdobył zaufanie Donnchadha. Został pierwszym z odnowionego po prawie trzystu latach Zakonu Dębu, druidów poświęconych Vodranowi.

Ronald Ranpike - pan sąsiedniego księstwa. Donnchadh szanuje go i ceni za jego głęboką wiarę i honorowy charakter, utrzymuje z nim też stosunkowo przyjazne, choć chłodne stosunki.

Erlene Geomer - Donnchadh nienawidzi księżnej wampirzycy z całego serca, życząc jej rychłej śmierci na stosie, choć nie podejmuje żadnych kroków w tym celu. Ma jedynie nadzieję, że zdoła przeciwstawić białą magię druidów czarnej magii nekromantów z Biterholtu. Donnchadh nie potrafi pojąć, dlaczego król toleruje obecność księżnej Erlene i jej czarnoksiężników w Devincherze.

Lordowie Południa - Donnchadh ma o nich tylko jedno do powiedzenia: "wymuskani lalusie".

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki